Πιο blue από ποτέ απόψε ο ουρανός. Δε βρίσκεις; Ίσως να φταίει ότι απομακρύνθηκα πολύ από το φεγγάρι. Μα εγώ έτσι νόμιζα ότι θα μπορέσω να αγκαλιάσω το φως του.. Ας σηκωθούν τα αστέρια γύρω. Και ας μου δείξουν το δρόμο…
Να αγαπώ το μπλε του ουρανού, το μπλε της θάλασσας
να αγαπώ μόνο το μπλε βαθύ,
έτσι άκουσα…
Άραγε να το είπαν;
Να βλέπω το μπλε που τρέχει εμπρός από τα μάτια μου,
ανήλιαγο
και άπιαστο…
έτσι άκουσα…
Άραγε να το είπαν;
Το είπαν όνειρο, σε μπλε βαθύ, όνειρο που θε να προσπερνά
φευγάτο,
ονειρεμένο…
Τώρα κοιτώ μακριά, κοιτώ κοντά,
νιώθω το μπλε αληθινό,
μόνο το μπλέ βαθύ στο άδειο βλέμα μου ορίζω…
Ενώνει ορίζοντα,
όλα τα χρώματα,
μόνο το μπλε βαθύ, με μπλε μου μοιάζει…
Άραγε σας το είπα;
Άραγε να το είπαν;
Μοιράζει θυμό, παράπονο, μόνο το μπλε βαθύ,
σταλάζει φρίκη,
σιγά – σιγά καρφώνει μέσα μου
μια μάταιη, ανυπεράσπιτη αγάπη.
Καρφώνει;
Καρφώνει δυνατών αδυναμίες
Βαθαίνει ολοένα σε μπλε βαθύ, απλώνει τη σκιά του.
Τι σημασία έχει αν η αγάπη -μου- ντύθηκε μια άθλια βροχή;
Χαμό και δάκρυ…
Τι σημασία έχει αν χώρο δεν έχει να χωρά, τόπο σα κεραυνός να πέσει;
Όλα στενά και σφαλιστά…
Κλειστά και αδιέξοδα,
ένα κενό απέραντο
ποθεί ελπίδα… έρωτα και ζωή!
Τι σημασία έχει αν πνίγεται η ζωή, μέσα στις ίδιες σταλαγματιές…
στις στάλες της βροχής
πέρα στο μπλέ, το μπλε βαθύ;
Είναι το μπλε βαθύ;
Τι σημασία έχει αν η βροχή φέρνει ξανά μελαγχολία;
Σα βρέχει τα δάκρυα κυλούν χωρίς την ενοχή και καταλήγουν καράβια αβύθιστα στης θάλασσές μου…
Μόνο το μπλέ βαθύ, πάνω απ΄ του φόβου μου τα δίχτυα… ξεμακραίνει!
Το μπλε χορεύει, το μπλε βαθύ θρηνεί… τον έρωτα που χάνει, κάθε στιγμή…
έτσι άκουσα…
Άραγε να το είπαν;
Σα βρέχει τα δάκρυα είναι πουλιά μόνο στο μπλε βαθύ,
εκεί πετούν ψηλά,
σε ουρανούς που έχω αγγίξει,
μόνο το μπλε βαθύ -βάφει τα κόκκινα φιλιά – με μπλε βαθύ.
έτσι άκουσα…
Άραγε να το είπαν;
Όποια ψυχή τη μάθανε να περιμένει, σέρνει στα πόδια της σε θάλλασσες και ουρανούς, ως τον ορίζοντα, όπου πατά και όπου γυροφέρνει, μόνο το μπλε βαθύ…
έτσι άκουσα…
Άραγε να το είπαν;
Κάποιοι τρελλάθηκαν και διάλεξαν το μπλε βαθυ να τους πηγαίνει, είδα τα ίχνη ακολούθησα και απέκτησα επιτέλους μια καρδιά που μαζί με άλλες έμαθε από τους ίδιους χτύπους να ανασαίνει…
Αν σε τρομάξει μπλε βαθύ, θυμήσου, πως γεννηθήκαμε σε όμοια χαρά.
Αν σε πονέσει μπλε βαθύ, ο πόνος που θα’ρθει θα σε πονά πιο λίγο.
Αν σε γυρεψει μπλε βαθύ, αφήσου, έχει για το χαμό των άλλων
να σου πει.
Αν σε λατρέψει μπλε βαθύ να το λατρέψεις και θα σε βγάλει στο φως , γιατί όταν το μπλε βαθυ θα διαλυθεί, είναι το φως.
Άραγε σας το είπα;
Άραγε να το είπαν;
Μόνο το μπλε βαθύ, το ξέρω, πως μας ξέρει
και γώ το αφήνω όπου, όπως επιθυμεί να στέκει…
υπέρλαμπρο…
έτσι άκουσα…
Άραγε να το είπαν;
χθες στον ύπνο κάποιος μ’ εκτίναξε στον ουρανό
κι άρχισα να πέφτω κατακόρυφα
από κάτω μου το βαθύ μπλε μιας λίμνης
δεν ένιωσα φόβο, μόνο μια σκέψη
“μην ανησυχείς, θα ‘χει τελειώσει σε δευτερόλεπτα”…
βαθύ μπλε
For the dreamers have long escaped in their eerie land…
Πιο blue από ποτέ απόψε ο ουρανός. Δε βρίσκεις; Ίσως να φταίει ότι απομακρύνθηκα πολύ από το φεγγάρι. Μα εγώ έτσι νόμιζα ότι θα μπορέσω να αγκαλιάσω το φως του.. Ας σηκωθούν τα αστέρια γύρω. Και ας μου δείξουν το δρόμο…
τ’ αστέρια παίζουν παιχνίδια παραπλανητικά…
αν κοιτάξεις χαμηλά, ίσως να δεις τα χνάρια του…
Μόνο το μπλε βαθύ
Να αγαπώ το μπλε του ουρανού, το μπλε της θάλασσας
να αγαπώ μόνο το μπλε βαθύ,
έτσι άκουσα…
Άραγε να το είπαν;
Να βλέπω το μπλε που τρέχει εμπρός από τα μάτια μου,
ανήλιαγο
και άπιαστο…
έτσι άκουσα…
Άραγε να το είπαν;
Το είπαν όνειρο, σε μπλε βαθύ, όνειρο που θε να προσπερνά
φευγάτο,
ονειρεμένο…
Τώρα κοιτώ μακριά, κοιτώ κοντά,
νιώθω το μπλε αληθινό,
μόνο το μπλέ βαθύ στο άδειο βλέμα μου ορίζω…
Ενώνει ορίζοντα,
όλα τα χρώματα,
μόνο το μπλε βαθύ, με μπλε μου μοιάζει…
Άραγε σας το είπα;
Άραγε να το είπαν;
Μοιράζει θυμό, παράπονο, μόνο το μπλε βαθύ,
σταλάζει φρίκη,
σιγά – σιγά καρφώνει μέσα μου
μια μάταιη, ανυπεράσπιτη αγάπη.
Καρφώνει;
Καρφώνει δυνατών αδυναμίες
Βαθαίνει ολοένα σε μπλε βαθύ, απλώνει τη σκιά του.
Τι σημασία έχει αν η αγάπη -μου- ντύθηκε μια άθλια βροχή;
Χαμό και δάκρυ…
Τι σημασία έχει αν χώρο δεν έχει να χωρά, τόπο σα κεραυνός να πέσει;
Όλα στενά και σφαλιστά…
Κλειστά και αδιέξοδα,
ένα κενό απέραντο
ποθεί ελπίδα… έρωτα και ζωή!
Τι σημασία έχει αν πνίγεται η ζωή, μέσα στις ίδιες σταλαγματιές…
στις στάλες της βροχής
πέρα στο μπλέ, το μπλε βαθύ;
Είναι το μπλε βαθύ;
Τι σημασία έχει αν η βροχή φέρνει ξανά μελαγχολία;
Σα βρέχει τα δάκρυα κυλούν χωρίς την ενοχή και καταλήγουν καράβια αβύθιστα στης θάλασσές μου…
Μόνο το μπλέ βαθύ, πάνω απ΄ του φόβου μου τα δίχτυα… ξεμακραίνει!
Το μπλε χορεύει, το μπλε βαθύ θρηνεί… τον έρωτα που χάνει, κάθε στιγμή…
έτσι άκουσα…
Άραγε να το είπαν;
Σα βρέχει τα δάκρυα είναι πουλιά μόνο στο μπλε βαθύ,
εκεί πετούν ψηλά,
σε ουρανούς που έχω αγγίξει,
μόνο το μπλε βαθύ -βάφει τα κόκκινα φιλιά – με μπλε βαθύ.
έτσι άκουσα…
Άραγε να το είπαν;
Όποια ψυχή τη μάθανε να περιμένει, σέρνει στα πόδια της σε θάλλασσες και ουρανούς, ως τον ορίζοντα, όπου πατά και όπου γυροφέρνει, μόνο το μπλε βαθύ…
έτσι άκουσα…
Άραγε να το είπαν;
Κάποιοι τρελλάθηκαν και διάλεξαν το μπλε βαθυ να τους πηγαίνει, είδα τα ίχνη ακολούθησα και απέκτησα επιτέλους μια καρδιά που μαζί με άλλες έμαθε από τους ίδιους χτύπους να ανασαίνει…
Αν σε τρομάξει μπλε βαθύ, θυμήσου, πως γεννηθήκαμε σε όμοια χαρά.
Αν σε πονέσει μπλε βαθύ, ο πόνος που θα’ρθει θα σε πονά πιο λίγο.
Αν σε γυρεψει μπλε βαθύ, αφήσου, έχει για το χαμό των άλλων
να σου πει.
Αν σε λατρέψει μπλε βαθύ να το λατρέψεις και θα σε βγάλει στο φως , γιατί όταν το μπλε βαθυ θα διαλυθεί, είναι το φως.
Άραγε σας το είπα;
Άραγε να το είπαν;
Μόνο το μπλε βαθύ, το ξέρω, πως μας ξέρει
και γώ το αφήνω όπου, όπως επιθυμεί να στέκει…
υπέρλαμπρο…
έτσι άκουσα…
Άραγε να το είπαν;
Άραγε πως το λεν το μπλε βαθύ
άραγε σας το είπα;
“OLA KALA”
χθες στον ύπνο κάποιος μ’ εκτίναξε στον ουρανό
κι άρχισα να πέφτω κατακόρυφα
από κάτω μου το βαθύ μπλε μιας λίμνης
δεν ένιωσα φόβο, μόνο μια σκέψη
“μην ανησυχείς, θα ‘χει τελειώσει σε δευτερόλεπτα”…
Όλα καλά…
my dreams are blue million miles away…
Χαίρομαι! Μόνο βαθύ μπλε… μόνο για λίγο! Όλα καλά λοιπόν!
…and back… my dear Don…
μόνο, ναι, καλή μου σουρεαλίστρια, κι αν κρατήσει και λίγο παραπάνω, δεν πειράζει…
blue rebound…
Καθυστερημένα αλλά τι πειράζει;…
Το μπλε που έφερες με την επιστροφή σου, αναγκαίο.
Αναγκαίο πράγματι Ηλία μου, όπως και το πορτοκαλί, που μου έχει λείψει…
Γειάσας και καλή βδομάδα…πολύ ωραίο το ποιηματάκι σας…πολύ ρομαντικό…πολύ μου άρεσε…Με αγάπη,Ηλιαχτίδα.
Σ’ ευχαριστώ ηλιαχτίδα. Καλή εβδομάδα και σε σένα…
Μπλέ πορτοκάλι
και καραμελωμένο;;;