Precious
Τα πολύτιμα πράγματα είναι θαμπά
σαν τα σημάδια των δαχτύλων
στο μουσκεμένο τζάμι
πάντα αιχμηρά και κρύα
προσφέρουν μόνο μια θλιβερή
εικόνα νοσταλγίας
κι αυτή την αντανάκλαση
στο κουρασμένο μάτι
πάνω απ’ την έξοδο κινδύνου -
θα το μπορέσω
είναι βέβαιο
μια μέρα
να σηκώσω το μολύβι
και να φωνάξω
“μα είμαι κάποιος”
κι αν μου αφήσει λίγο χρόνο
θα θυμηθώ…
Αγαπημένε ίσκιε των πολύτιμων πραγμάτων
αφουγκράσου μαζί μου τη βροχή.
όμορφα που γράφεις καλή μου dreamerland
τόσο που λέω πως η γραφή σου εύχομαι να ανθίσει
και να πλημμυρίσει σελίδες και σελίδες
κι η ψυχή σου να ανοίξει και να αγγίξει
όπως ξέρω και το ξέρεις πως μπορεί
πάντοτε, όταν ακούω για χέρια και δάχτυλα πάνω σε τζάμι ή γυαλί, σκέφτομαι ένα “αστυνομικό” ποτήρι, ξημερώματα σε ένα καφενείο κοντά σε μία στάση λεωφορείου, 1980 και κάτι, με την στιγμιαία ερωτοτρόπηση να τρέχει μπροστά μου, ένα πρωινό στην καρδιά τού χειμώνα, με το μπουφάν της ξεκούμπωτο και το στυλ της, σκηνοθετημένα ανέμελο…
τι μπορούν να κάνουν 2-3 λέξεις
πόσο έντονες θύμησες χαράζονται ανύποπτες στιγμές, ανεξίτηλες στην καρδιά. και τους αρκεί το ελάχιστο για να αναστηθούν.αιώνες μετά…
Να ‘ξερες πόσο πολύ συμφωνώ μαζί σου…