Dreamerland

Σκέψεις, λέξεις, όνειρα…

Δυο λέξεις

long-road.jpgΟδός Ιπποκράτους σε ώρα αιχμής.

Ένα ανδρόγυνο υπερηλίκων περπατά στο πεζοδρόμιο.

Ο παππούς προχωρά δύσκολα και σε κάθε βήμα επαναλαμβάνει με παράπονο μικρού παιδιού δυο μόνο λέξεις.

ένα βήμα…

«Δεν μπορώ…»

ένα βήμα…

«Δεν μπορώ…»

ένα βήμα…

«Δεν μπορώ…»

Η γιαγιά δεν μιλά, απλά τον συνοδεύει υπομονετικά.

Advertisements

Φεβρουαρίου 23, 2007 - Posted by | Σκηνές

14 Σχόλια »

  1. η σιωπή της γιαγιάς…
    η υπομονή της γιαγιάς…

    καλημέρα 🙂

    Σχόλιο από esta | Φεβρουαρίου 23, 2007 | Απάντηση

  2. δυο λεξεις ζωης…
    απλα…

    Σχόλιο από Βασιλική | Φεβρουαρίου 23, 2007 | Απάντηση

  3. Εγώ είμαι ο γέρος! Όλο γκρίνια! Έπρεπε να του πει η γριά 10 λέξεις: Σκάσε κωλόγερε που ζεις ακόμα και μιλάς κι από πάνω! 🙂

    Σχόλιο από kwlogria | Φεβρουαρίου 23, 2007 | Απάντηση

  4. Η σιωπή και η υπομονή της γιαγιάς είναι ο ορισμός της αγάπης Έστα, έτσι δεν είναι;

    Είναι όμως μόνο δυο λέξεις Βασιλική, τις οποίες η πράξη αναιρεί…

    Είσαι σίγουρη κωλογριούλα μου ότι είσαι ο γέρος και όχι η γριά με τις δέκα λέξεις; 😉

    Σχόλιο από dreamerland | Φεβρουαρίου 23, 2007 | Απάντηση

  5. μα οι πραξεις για αυτο υπαρχουν…
    για να συμπληρωνουν τις λεξεις οπου αυτες υστερουν…
    οπως και το αντιθετο φυσικα…
    και τα δυο μαζι ειναι το τελειο!!!

    Σχόλιο από Βασιλική | Φεβρουαρίου 23, 2007 | Απάντηση

  6. Δεν θα διαφωνήσω καθόλου Βασιλική… μα καθόλου όμως… 🙂

    Σχόλιο από dreamerland | Φεβρουαρίου 23, 2007 | Απάντηση

  7. Η σιωπή πολλές φορές καλύπτει το κενό που θα αφήναν οι λέξεις…

    Πολύ όμορφο dreamerland…

    Σχόλιο από 0penminded | Φεβρουαρίου 23, 2007 | Απάντηση

  8. Η σιωπή μερικές φορές καλύπτει ακόμη και τις ίδιες τις λέξεις…
    Σ’ ευχαριστώ ανοιχτόμυαλε

    Σχόλιο από dreamerland | Φεβρουαρίου 23, 2007 | Απάντηση

  9. …κι ο ορισμος της συντροφικοτητας, θα προσθετα.
    Πολυ ομορφη σκηνη. 🙂

    Σχόλιο από Loucretia | Φεβρουαρίου 24, 2007 | Απάντηση

  10. Ωραία εικόνα και μελαγχολική ταυτόγχρονα ! Να ζήσεις με το σύντροφο των ερώτων σου ,ως τα βαθειά γεράματα και ν’ακούς την ανημποριά του , εκεί που κάποτε άκουγες τις κραυγές της φύσης ? Η να ζήσεις μιά σύντομη αγάπη και να φυλάξεις τις γλυκές σου αναμνήσεις ?

    Σχόλιο από imikrimarika | Φεβρουαρίου 25, 2007 | Απάντηση

  11. Συντροφικότητα ναι Λουκρητία…

    Η συντροφικότητα των γηρατειών δεν προσφέρεται για γλυκιές αναμνήσεις άραγε μικρή μαρίκα; Η φύση εκτός από κραυγές διαθέτει και ψιθύρους… 😉

    Σχόλιο από dreamerland | Φεβρουαρίου 25, 2007 | Απάντηση

  12. H ερώτηση είναι ρητορική !Φυσικά και οι ψίθυροι διαθέτουν μια άλλη ….γλύκα!

    Σχόλιο από imikrimarika | Φεβρουαρίου 25, 2007 | Απάντηση

  13. στήριγμα ζωής, ο ένας για τον άλλο…
    ίσως, σε διαφορετικές στιγμές, σε διαφορετικές εποχές…
    δίνουν και παίρνουν και οι δύο…

    όμορφη σκηνή…
    υπέροχο μάθημα…

    την καληνύχτα μου…

    Σχόλιο από γιώργος | Φεβρουαρίου 26, 2007 | Απάντηση

  14. Έτσι είναι Γιώργο.
    Αν και το δυσκολότερο στη σημερινή γενιά δεν είναι να γίνεις στήριγμα για κάποιον, αλλά να δεχτείς ο άλλος να γίνει στήριγμα για σένα…
    Καλημέρα

    Σχόλιο από dreamerland | Φεβρουαρίου 26, 2007 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: