Dreamerland

Σκέψεις, λέξεις, όνειρα…

Δίψα

tender-kiss-michael-hills.jpgΌταν ένας έρωτας πεθάνει, οι περισσότερες αισθήσεις, τρυπημένες σάμπως απ’ το αδράχτι του παραμυθιού, πέφτουν σ’ έναν ύπνο βαθύ σαν θάνατο.

Εκατό χρόνια μετά, καθώς το αίμα έχει στεγνώσει και πλησιάζει η ώρα της αυγής, πρώτα ξυπνούν τα κύτταρα των χειλιών διψασμένα.

Διψασμένα για ένα φιλί που δεν θα ζητά ούτε θα δίνει υποσχέσεις, που δεν θα έχει πάθος, ένταση, ανάγκη ή λαχτάρα, που δεν θα μιλά για προσμονή ούτε για μνήμη.

Ένα απαλό φιλί στα χείλη που απλά θα φέρνει τη ζωή…

Advertisements

Μαΐου 29, 2007 Posted by | Αισθήσεις | 18 Σχόλια

Το κινούμενο κάστρο

20dravwi02888gb33.jpg

 

 

 

«A heart is a heavy burden.»

 

 

 

 

Hayao Miyazaki, Hauru no ugoku shiro (2004)

Μαΐου 29, 2007 Posted by | Είδα | 4 Σχόλια

Εξάρτηση

black_painting_m.jpg– Γιατί τον έβαλες αυτόν τον μαύρο πίνακα;

– Δεν είναι μαύρος. Άσπρος είναι.

– Γι’ αυτόν εδώ σου λέω, τον μαύρο.

– Άσπρος είναι!

– Είσαι τρελή παιδί μου; Δεν βλέπεις ότι είναι μαύρος;

– Τον βλέπω. Και καταλαβαίνω γιατί τον βλέπεις μαύρο. Εγώ όμως ξέρω ότι είναι άσπρος.

– Ε είσαι τρελή!

– Είμαι. Το επέλεξα και δεν το αλλάζω…

 

she-watches-with-heart-and-eyes.jpg

– Το έμαθες; Ο Χ. πέθανε.

– Α ωραία! Χαίρομαι που θα ’ρθει. Μου έλειψε.

– Δεν μ’ άκουσες. Δεν θα ’ρθει. Πέθανε.

– Σ’ άκουσα. Πάω να ετοιμάσω φαγητό. Θα πεινάει.

– Είσαι καλά; Καταλαβαίνεις τι σου λέω;

– Καταλαβαίνω. Εγώ θα περιμένω…

 

 

 

«Όταν συνειδητά επιλέγεις μια εξάρτηση είναι μια επιλογή σαν όλες τις άλλες…

σε πάει μπροστά, σε πάει πίσω, δεν έχει σημασία, σημασία έχει ότι κάπου σε πάει….»

Μαΐου 26, 2007 Posted by | Σκέψεις, Σκηνές | 10 Σχόλια

Η πανοπλία

lakelovers.jpgΣκηνή 1 – 2010 – εκείνος 80 ετών, εκείνη 70
Άδεια σκηνή. Μια πανοπλία στον τοίχο.
Ο παππούς περπατά δύσκολα και σε κάθε βήμα επαναλαμβάνει με παράπονο

Άντρας: Δεν μπορώ…
Κάνει ένα βήμα.
Άντρας: Δεν μπορώ…
Κάνει ένα βήμα.
Άντρας: Δεν μπορώ…
Η γιαγιά δεν μιλά, απλά τον συνοδεύει αλά μπρατσέτα.
Σκοτάδι.

Σκηνή 2 – 1990 – εκείνος 60 ετών, εκείνη 50
Ίδιος χώρος. Έχει προστεθεί μια κρεβατοκάμαρα.
Γυναίκα: Τι θέλεις επιτέλους; Μου ’χεις φάει τα συκώτια με τη γκρίνια.
Άντρας: Να φύγεις θέλω. Να με παρατήσεις στην ησυχία μου. Βαρέθηκα.
Γυναίκα: Θα σε παρατήσω βρε. Να πεθάνεις μαγκούφης εδώ μέσα και να μην το καταλάβει κανείς. Να σε βρουν από τη μπόχα.
Άντρας: Αμ δεν θα σου κάνω τη χάρη. Εγώ δεν θα πεθάνω ποτέ. Θα ζήσω για πάντα και θα παλεύω μ’ ανεμόμυλους. Έτσι για να σ’ εκνευρίζω.
Γυναίκα: Ναι, η πανοπλία σου ’λειπε μόνο τρομάρα σου. Αλλά έτσι ήσουν πάντα, ονειροπαρμένος.
Άντρας: «Καληνύχτα, καληνύχτα. Αυτή η πίκρα του χωρισμού έχει μια γλύκα τόση, που καληνύχτα θα σου λέω μέχρι να ξημερώσει».
Γυναίκα: Άντε βρε, Ρωμαίε της δεκάρας, κλείσε το φως να κοιμηθούμε.
Σκοτάδι.

Σκηνή 3 – 1970 – εκείνος 40 ετών, εκείνη 30
Ίδιος χώρος. Ο άντρας ξαπλωμένος, η γυναίκα γονατιστή δίπλα του.
Γυναίκα: Όλα θα πάνε καλά. Αυτό ήταν. Πέρασε. Μη φοβάσαι τίποτα.
Άντρας: Δεν φοβάμαι.
Γυναίκα: Εγώ φοβήθηκα. Πολύ. Ότι θα μ’ αφήσεις μόνη.
Άντρας: Εγώ; Ποτέ. Στο υποσχέθηκα, θυμάσαι; «Εμείς δεν θα πεθάνουμε μαζί, θα ζήσουμε μαζί». Κι ένας ιππότης δεν αθετεί ποτέ τον λόγο του.
Γυναίκα: Πότε θα σταματήσεις να κυνηγάς ανεμόμυλους;
Σκοτάδι.

Σκηνή 4 – 1950 – εκείνος 20 ετών, εκείνη 10
Άδειος χώρος.
Το κοριτσάκι κουλουριασμένο στο πάτωμα με σκισμένα ρούχα. Το αγόρι μπαίνει τρέχοντας σαν κυνηγημένο.
Αγόρι: Μη φωνάξεις. Σε παρακαλώ. Δεν θα σε πειράξω. (παύση) Πώς σε λένε; (παύση) Με φοβάσαι;
Το κορίτσι γνέφει αρνητικά.
Αγόρι: Τότε γιατί δεν μου λες τ’ όνομά σου; (παύση) Καλά, αφού δεν θέλεις μη μου λες. (παύση) Μόνη σου είσαι εδώ;
Το κορίτσι γνέφει καταφατικά.
Αγόρι: Οι γονείς σου που είναι; (μεγάλη παύση) Μη φοβάσαι. Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;
Το κορίτσι γνέφει αρνητικά.
Αγόρι: Είμαι ένας ιππότης.
Κορίτσι: Ιππότης;
Αγόρι: Ναι.
Κορίτσι: Και που είναι η πανοπλία σου;
Αγόρι: Την έχω κρύψει για να μην με καταλάβουν οι εχθροί.
Κορίτσι: Αυτοί σε κυνηγούσαν;
Αγόρι: Ναι, για να με εμποδίσουν να σε βρω. Δεν ξέρω αν το ξέρεις, αλλά στην πραγματικότητα είσαι μια μικρή πριγκίπισσα που έχει χαθεί και στο βασίλειό σου σε ψάχνουν. Με ’στειλαν να σε σώσω.
Κορίτσι: Εγώ; Πριγκίπισσα;
Αγόρι: Εσύ, ναι. Τι; Δεν με πιστεύεις; Ένας ιππότης δεν λέει ποτέ ψέματα. Στις προσταγές σου κυρά μου.
Σκοτάδι.

Μαΐου 25, 2007 Posted by | Σκηνές | 9 Σχόλια

Desolation

tranquil_desolation_by_amphirion.jpgΠου να ’ναι τώρα κείνο τ’ αστέρι

το χαραγμένο απ’ τις γραμμές

που λένε τ’ όνομά σου

θα αιωρείται στο κενό

πάνω απ’ τα όνειρά σου…

 

Βλέπει στα μάτια σου χαρά

και χαίρεται για σένα

κι αν νιώθει πως το ξέχασες

κρατάει αυτό στις φούχτες του

της μνήμης τα κλεμμένα…

 

«Έχω κρυμμένο έναν πόνο στο μυαλό

που γράφει τ’ όνομά σου»

έγραψε κάποτε ένας φίλος…

 

Τ’ αστέρι μας τα λόγια του έκανε μοιρολόι

και περιμένει την αυγή

που θα του σβήσει τη φωνή

ένας θλιμμένος ήλιος…

Μαΐου 23, 2007 Posted by | Ρίμες | 5 Σχόλια

Υποταγή

612789_sadangel.jpg«Ό,τι έκανα, σκέφτηκα ή υπήρξα, δεν είναι παρά μια υποταγή, είτε σ’ ένα τεχνητό ον που εξέλαβα ως εαυτό μου, διότι δρούσα ξεκινώντας από αυτό προς τα έξω, είτε στο βάρος των περιστάσεων, όπου συμπεριέλαβα ακόμη και τον αέρα που ανέπνεα.»

Fernando Pessoa

Μαΐου 22, 2007 Posted by | Διάβασα | 6 Σχόλια

Looking

05048-artists-hand.jpgΤις παρατήρησα μόλις χθες. Τόσα χρόνια πηγαινοέρχονται μπροστά στα μάτια μου χωρίς ποτέ ν’ αντιληφθώ την ύπαρξή τους. Λεπτές, αδιόρατες κλωστές με τη δύναμη του ατσαλιού, σαν τον ιστό της αράχνης. Μία σε κάθε δάχτυλο -όχι δεμένες, γεννημένες- προέκταση της σάρκας μου. Ποιος τις κινεί όταν αγγίζω, χαϊδεύω, γράφω; Τίνος είναι οι λέξεις που βλέπω στο χαρτί; Ποιος θα γράψει τις δικές μου;

Μαΐου 19, 2007 Posted by | Σκέψεις | 7 Σχόλια

Επαναλήψεις

nightmare_in_time.jpgΧρόνος φεύγει χρόνος έρχεται

να πενθήσω ή να γλεντήσω

 

 

 

 

 

 

 

 

(σαν σήμερα πριν από 36 χρόνια…)

Μαΐου 18, 2007 Posted by | Εγώ | 11 Σχόλια

Το εξώπλατο

inner_daemons2.jpgΈνας άντρας ντυμένος στα μαύρα και μια γυναίκα με μακρύ, κόκκινο, αισθησιακό φόρεμα με βαθύ εξώπλατο. Αγγίζονται συνεχώς και λικνίζονται, σχεδόν χορεύουν, σε ρυθμούς αισθησιακούς με αυξανόμενη ένταση.

Άντρας: Στο ’χα υποσχεθεί.

Γυναίκα: Άργησες πολύ.

Άντρας: Μόνο μια στιγμή.

Γυναίκα: Πόση απαντοχή.

Άντρας: Γόνιμο κορμί.

Γυναίκα: Λαχταρά ηδονή.

Άντρας: Νέα εποχή.

Και οι δύο ταυτόχρονα: Δικιά μου.

Σταματούν.

Γυναίκα: Κι η τιμωρία;

Ο άντρας στρέφει τη γυναίκα και διατρέχει με το χέρι του τη γυμνή της πλάτη, σταματώντας στο χαμηλότερο σημείο.

Άντρας: Χόρτασε πια ο Κρόνος. Το τελευταίο παιδί θυσιάστηκε ακριβώς εκεί, που ναυαγούν οι ουτοπίες.

(Εμπνευσμένο από το ποίημα «Δαιμονολόγιο» του Μίλτου Σαχτούρη)

Μαΐου 16, 2007 Posted by | Σκηνές | 6 Σχόλια

Παραχωρήσεις

jm_culver_selfreflection_as.jpg«Φορές εκείνο που επιθυμώ και εκείνο που δεν επιθυμώ κάνουν τόσες παραχωρήσεις το ένα στο άλλο που φτάνουν να μοιάζουν.»

Αντόνιο Πόρτσα

 

 

 

 

Μαΐου 14, 2007 Posted by | Διάβασα | 6 Σχόλια