Dreamerland

Σκέψεις, λέξεις, όνειρα…

Η πανοπλία

lakelovers.jpgΣκηνή 1 – 2010 – εκείνος 80 ετών, εκείνη 70
Άδεια σκηνή. Μια πανοπλία στον τοίχο.
Ο παππούς περπατά δύσκολα και σε κάθε βήμα επαναλαμβάνει με παράπονο

Άντρας: Δεν μπορώ…
Κάνει ένα βήμα.
Άντρας: Δεν μπορώ…
Κάνει ένα βήμα.
Άντρας: Δεν μπορώ…
Η γιαγιά δεν μιλά, απλά τον συνοδεύει αλά μπρατσέτα.
Σκοτάδι.

Σκηνή 2 – 1990 – εκείνος 60 ετών, εκείνη 50
Ίδιος χώρος. Έχει προστεθεί μια κρεβατοκάμαρα.
Γυναίκα: Τι θέλεις επιτέλους; Μου ’χεις φάει τα συκώτια με τη γκρίνια.
Άντρας: Να φύγεις θέλω. Να με παρατήσεις στην ησυχία μου. Βαρέθηκα.
Γυναίκα: Θα σε παρατήσω βρε. Να πεθάνεις μαγκούφης εδώ μέσα και να μην το καταλάβει κανείς. Να σε βρουν από τη μπόχα.
Άντρας: Αμ δεν θα σου κάνω τη χάρη. Εγώ δεν θα πεθάνω ποτέ. Θα ζήσω για πάντα και θα παλεύω μ’ ανεμόμυλους. Έτσι για να σ’ εκνευρίζω.
Γυναίκα: Ναι, η πανοπλία σου ’λειπε μόνο τρομάρα σου. Αλλά έτσι ήσουν πάντα, ονειροπαρμένος.
Άντρας: «Καληνύχτα, καληνύχτα. Αυτή η πίκρα του χωρισμού έχει μια γλύκα τόση, που καληνύχτα θα σου λέω μέχρι να ξημερώσει».
Γυναίκα: Άντε βρε, Ρωμαίε της δεκάρας, κλείσε το φως να κοιμηθούμε.
Σκοτάδι.

Σκηνή 3 – 1970 – εκείνος 40 ετών, εκείνη 30
Ίδιος χώρος. Ο άντρας ξαπλωμένος, η γυναίκα γονατιστή δίπλα του.
Γυναίκα: Όλα θα πάνε καλά. Αυτό ήταν. Πέρασε. Μη φοβάσαι τίποτα.
Άντρας: Δεν φοβάμαι.
Γυναίκα: Εγώ φοβήθηκα. Πολύ. Ότι θα μ’ αφήσεις μόνη.
Άντρας: Εγώ; Ποτέ. Στο υποσχέθηκα, θυμάσαι; «Εμείς δεν θα πεθάνουμε μαζί, θα ζήσουμε μαζί». Κι ένας ιππότης δεν αθετεί ποτέ τον λόγο του.
Γυναίκα: Πότε θα σταματήσεις να κυνηγάς ανεμόμυλους;
Σκοτάδι.

Σκηνή 4 – 1950 – εκείνος 20 ετών, εκείνη 10
Άδειος χώρος.
Το κοριτσάκι κουλουριασμένο στο πάτωμα με σκισμένα ρούχα. Το αγόρι μπαίνει τρέχοντας σαν κυνηγημένο.
Αγόρι: Μη φωνάξεις. Σε παρακαλώ. Δεν θα σε πειράξω. (παύση) Πώς σε λένε; (παύση) Με φοβάσαι;
Το κορίτσι γνέφει αρνητικά.
Αγόρι: Τότε γιατί δεν μου λες τ’ όνομά σου; (παύση) Καλά, αφού δεν θέλεις μη μου λες. (παύση) Μόνη σου είσαι εδώ;
Το κορίτσι γνέφει καταφατικά.
Αγόρι: Οι γονείς σου που είναι; (μεγάλη παύση) Μη φοβάσαι. Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;
Το κορίτσι γνέφει αρνητικά.
Αγόρι: Είμαι ένας ιππότης.
Κορίτσι: Ιππότης;
Αγόρι: Ναι.
Κορίτσι: Και που είναι η πανοπλία σου;
Αγόρι: Την έχω κρύψει για να μην με καταλάβουν οι εχθροί.
Κορίτσι: Αυτοί σε κυνηγούσαν;
Αγόρι: Ναι, για να με εμποδίσουν να σε βρω. Δεν ξέρω αν το ξέρεις, αλλά στην πραγματικότητα είσαι μια μικρή πριγκίπισσα που έχει χαθεί και στο βασίλειό σου σε ψάχνουν. Με ’στειλαν να σε σώσω.
Κορίτσι: Εγώ; Πριγκίπισσα;
Αγόρι: Εσύ, ναι. Τι; Δεν με πιστεύεις; Ένας ιππότης δεν λέει ποτέ ψέματα. Στις προσταγές σου κυρά μου.
Σκοτάδι.

Advertisements

Μαΐου 25, 2007 - Posted by | Σκηνές

9 Σχόλια »

  1. Κατευθειαν απο την χωρα σου, ειναι αυτο

    Σχόλιο από wrathchild | Μαΐου 25, 2007 | Απάντηση

  2. Ναι, στα παραμύθια από τη χώρα των ονείρων δεν υπάρχουν κακοί… 😉

    Σχόλιο από dreamerland | Μαΐου 25, 2007 | Απάντηση

  3. Μ’άρεσε που ταξίδεψα σε αλλη χώρα σήμερα, θα ξανάρθω και γι’αλλά ταξίδια

    Σχόλιο από x-ray | Μαΐου 25, 2007 | Απάντηση

  4. Καλωσήρθες υπέρυθρη ακτίνα, χαρά μας να σε ξαναδούμε.

    Σχόλιο από dreamerland | Μαΐου 25, 2007 | Απάντηση

  5. Πόσο βαθιά γνώση των πραγμάτων χρειάζεται γι αυτές τις 4 σκηνές το ξέρεις ήδη. Το τονίζω, και να μη θεωρηθώ υπερβολικός.
    Είναι και οι άνθρωποι, ονειροπαρμένοι και μη, όπως και τα παραμύθια τους που κουβαλάνε, εκτεθειμένα στη σκουριά και στον αφανισμό.
    Θλίψη, αν και η μυρωδιά των γνώριμων μου πραγμάτων με χαροποίησε.

    Σχόλιο από druqbar | Μαΐου 25, 2007 | Απάντηση

  6. Υπεροχο.

    Σχόλιο από alpiega | Μαΐου 25, 2007 | Απάντηση

  7. Κράτα τη μυρωδιά της φρεσκογυαλισμένης πανοπλίας δόκτορα, και όχι τη θλίψη… Μετά από μια καλή ζωή στο πεδίο της μάχης, η σκουριά είναι μετάλλιο και ο αφανισμός λύτρωση…

    Σ’ ευχαριστώ alpiega!

    Σχόλιο από dreamerland | Μαΐου 25, 2007 | Απάντηση

  8. Τι να πω…πέτυχες και τι στιγμή, εποχή που ο «χρόνος» με στοιχειώνει, με φοβίζει, με πονάει. Πολύ όμορφο, πολύ δυνατό.

    Σχόλιο από helorus | Μαΐου 25, 2007 | Απάντηση

  9. Αχ αυτός ο χρόνος helorus, όλους μας στοιχειώνει όταν τρέχουμε μαζί του… μόνο εκείνες τις ευλογημένες στιγμές που καταφέρνουμε να σταθούμε λίγο στην άκρη του ποταμού και να τον δούμε να κυλάει ανεξάρτητα από εμάς καταλαβαίνουμε πόσο μάταιο είναι ν’ αφήνεις τον χρόνο να σε πονάει…

    Σχόλιο από dreamerland | Μαΐου 26, 2007 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: