Dreamerland

Σκέψεις, λέξεις, όνειρα…

Δίψα

tender-kiss-michael-hills.jpgΌταν ένας έρωτας πεθάνει, οι περισσότερες αισθήσεις, τρυπημένες σάμπως απ’ το αδράχτι του παραμυθιού, πέφτουν σ’ έναν ύπνο βαθύ σαν θάνατο.

Εκατό χρόνια μετά, καθώς το αίμα έχει στεγνώσει και πλησιάζει η ώρα της αυγής, πρώτα ξυπνούν τα κύτταρα των χειλιών διψασμένα.

Διψασμένα για ένα φιλί που δεν θα ζητά ούτε θα δίνει υποσχέσεις, που δεν θα έχει πάθος, ένταση, ανάγκη ή λαχτάρα, που δεν θα μιλά για προσμονή ούτε για μνήμη.

Ένα απαλό φιλί στα χείλη που απλά θα φέρνει τη ζωή…

Advertisements

Μαΐου 29, 2007 - Posted by | Αισθήσεις

18 Σχόλια »

  1. Τέτοιες στιγμές θα ΄θελα να είχα το ραβδί της καλής μάγισσας για να πραγματοποιώ ευχές. Να είσαι καλά.

    Σχόλιο από helorus | Μαΐου 29, 2007 | Απάντηση

  2. φιλί ζωής…

    πολύ όμορφο ονειρική γη…

    την καληνύχτα μου…

    Σχόλιο από γιώργος | Μαΐου 29, 2007 | Απάντηση

  3. Υπάρχουν άραγε τέτοια φιλιά;

    Σχόλιο από druqbar | Μαΐου 29, 2007 | Απάντηση

  4. Σαν να βγαινεις απο ενα υπογειο

    Σχόλιο από wrathchild | Μαΐου 30, 2007 | Απάντηση

  5. Ενα φιλί μάλλον…ονειρικό…
    Τέτοιο φιλί ανοίγει τον δρόμο στις πιο ονειρεμένες διαδρομές,
    που έχουν πάθος μα και ένταση…

    Σχόλιο από 0penminded | Μαΐου 30, 2007 | Απάντηση

  6. Ευτυχώς που το έχει η καλή μάγισσα το ραβδί, αγαπητέ μου helorus, και όχι εμείς, γιατί δεν θα ξέραμε τι να το κάνουμε…
    Ακούει όμως τις ευχές, και το χρησιμοποιεί… 😉

    Φιλί ζωής, όπως το είπες…
    Σ’ ευχαριστώ Γιώργο…
    Καλημέρα!

    Και βέβαια υπάρχουν καλέ μου δόκτορα…
    Για να τα βρεις όμως, πρέπει να είσαι έτοιμος να τα δεχτείς…

    Ακριβώς παιδί της οργής…
    Σαν να βγαίνεις από ένα υπόγειο και σ’ ακουμπά η πρώτη ακτίδα φωτός…

    Η χώρα των ονείρων ανοιχτόμυαλε ονειρικά φιλιά δημιουργεί… 🙂
    Τα οποία φυσικά ανοίγουν πολλούς δρόμους, μα πρώτα απ’ όλα ανοίγουν τα μάτια… ώστε να βρουν τον δρόμο τους η ένταση και το πάθος…

    Σχόλιο από dreamerland | Μαΐου 30, 2007 | Απάντηση

  7. Μπορώ να σκεφτώ ένα κοινό μας Dreamerland. Από τα 13 μου με έχει στοιχειώσει μια φράση άπό ένα τραγούδι

    Dreamer …always alone

    ΥΓ. Κι εγώ αυτό το φιλί ψάχνω. Το πρώτο.

    Σχόλιο από Crucilla | Μαΐου 30, 2007 | Απάντηση

  8. Δεν είμαστε πάντα μόνοι οι ονειρευτές Κρουσίλα… ακόμη και κανείς άλλος να μην υπάρχει, υπάρχει πάντα η σελήνη να μας συντροφεύει… 😉
    Και όπως λέει και ο φίλος μου ο Ναπολέοντας (Λαπαθιώτης)
    «Ας είν’ ωστόσο, τι ωφελεί
    γυρεύω πάντα το φιλί
    στερνό φιλί, πρώτο φιλί
    και με λαχτάρα πόση.»

    Σχόλιο από dreamerland | Μαΐου 30, 2007 | Απάντηση

  9. Είναι απίστευτο. Κι αυτό το τραγούδι σκεφτόμουν να βάλω στο σχόλιο αλλά είπα πως δύο τραγούδια πάνε πολύ σε ένα σχόλιο. Mail me.

    Σχόλιο από Crucilla | Μαΐου 30, 2007 | Απάντηση

  10. Απίστευτο..να διαβάζω στα λόγια σου τα μυστικά της ψυχής μου!

    Σχόλιο από alpiega | Μαΐου 30, 2007 | Απάντηση

  11. Το καλύτερο σχόλιο για μια φέρελπι λογοτέχνιδα καλή μου alpiega 🙂

    Σχόλιο από dreamerland | Μαΐου 30, 2007 | Απάντηση

  12. Γεια σας κάνω ένα paste και εδώ.
    Σχετικά με την κινητοποίηση της Παρασκευής για την Αμαλία, σας ενημερώνουμε ότι:

    α) Την Παρασκευή 1η Ιουνίου, όλοι οι bloggers θα ανεβάσουμε ένα post με τον κοινό τίτλο “Για την Αμαλία”.
    β) Το τελικό κείμενο που θα αποσταλλεί με e-mail σε υπουργεία, αρμόδιους φορείς, κλπ έχει ήδη αναρτηθεί και όποιος θέλει μπορεί να το αντιγράψει και να το δημοσιεύσει (όχι πρίν την Παρασκευή). Επίσης θα βρείτε λίστες με links, μεταφρασμένα κείμενα και δελτία τύπου.
    γ) Έχει ανοίξει ένα προσωρινό blog για την τελική φάση του συντονισμού της όλης προσπάθειας, με τίτλο
    Για την Αμαλία – http://giatinamalia-blog.blogspot.com/
    Όσοι θέλετε να συνεισφέρετε ώστε να δικαιωθεί κάποτε ο αγώνας της Αμαλίας, μπορείτε να ενημερωθείτε από εκεί για όλες τις λεπτομέρειες της συλλογικής αυτής δράσης. Δηλώστε συμμετοχή για να γίνετε contributors και ενημερώστε όσους μπορείτε.

    Σχόλιο από x-ray | Μαΐου 31, 2007 | Απάντηση

  13. Σ’ ευχαριστούμε για την ενημέρωση x-ray.

    Σχόλιο από dreamerland | Μαΐου 31, 2007 | Απάντηση

  14. Τεσσερις γραμμες που με κάνουν να κλαίω.

    Κλειστά εντός ανθοκομείου
    υπό τα υελώματα τ’ άνθη ξεχνούν
    πώς είν’ η λάμψις του ηλίου
    και πώς φυσούν αι αύρ’ αι δροσεραί όταν περνούν.

    Τις σκέφτηκα ξανά, διαβάζοντας το post σου. Σ’ευχαριστώ.

    Σχόλιο από Ακης | Ιουνίου 1, 2007 | Απάντηση

  15. Εκατό χρόνια μετά, ε;
    Ναι, μου φαίνεται, κάπως έτσι κυλάει ο χρόνος, μερικές φορές. 🙂

    Σχόλιο από Sadmanivo | Ιουνίου 1, 2007 | Απάντηση

  16. Εγώ σ’ ευχαριστώ Άκη, γι’ αυτό το σχόλιο…

    Έτσι κυλάει μερικές φορές πράγματι Sadmanivo, όμως εξακολουθεί να κυλάει… και να, σήμερα μπαίνει το Καλοκαίρι… 😉

    Καλό μήνα σε όλους!

    Σχόλιο από dreamerland | Ιουνίου 1, 2007 | Απάντηση

  17. μα εντελως ακριβως αυτο! για το post μου για τον stefan.

    Σχόλιο από balabala bambaluna.blogspot.com | Ιουνίου 3, 2007 | Απάντηση

  18. Κρίμα που δεν στο έδωσε balabala. Μάλλον δεν το είχε για να στο δώσει…

    Σχόλιο από dreamerland | Ιουνίου 3, 2007 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: