Dreamerland

Σκέψεις, λέξεις, όνειρα…

Νότες μαγικές

omarfaruk.jpgOmar Faruk Tekbilek

ή

πώς η μαγεία της γης

γίνεται ήχος ταξιδιάρικος…

 

Υπέροχη νύχτα χθες στο Κηποθέατρο Παπάγου

και με μια ολόχρυση σελήνη να συγκατανεύει…

Advertisements

Ιουνίου 29, 2007 Posted by | Ακουσα | 3 Σχόλια

Ο καθρέφτης

man-woman.jpg

Σκηνή 1η – 1960

Προθάλαμος γραφείου διευθυντή γυμνασίου. Η Στέλλα κοιτάζεται συνεχώς στον καθρέφτη γυρνώντας ελάχιστες φορές να κοιτάξει τον Νίκο. Ο Νίκος κάθεται σε μια πολυθρόνα κοιτώντας έξω από το παράθυρο.

Στέλλα: Γεια, με λένε Στέλλα.

Νίκος: Γεια.

Στέλλα: Εσένα;

Νίκος: Τι;

Στέλλα: Πώς σε λένε;

Νίκος: Έχει σημασία;

Στέλλα: Κουβέντα να γίνεται ρε παιδί μου. Ντάξει άμα δε θες μη λες. Απλά έλεγα όσο περιμένουμε ευκαιρία να γνωριστούμε. Δεν σ’ έχω ξαναδεί. Στην τρίτη πας; Εγώ στη δευτέρα.

Νίκος: Κι εγώ.

Στέλλα: Αλήθεια; Πώς και δεν σ’ έχω ξαναδεί; Μεγαλοδείχνεις ε; Κι εγώ το ίδιο, έτσι μου λένε. Κι ότι είμαι όμορφη μου λένε. Εσύ πώς με βρίσκεις;

Νίκος: Καλή είσαι.

Στέλλα: Μόνο καλή; Τέλος πάντων. Δεν μιλάς πολύ ε; Μα τι έχει εκεί έξω και κοιτάς συνέχεια;

Νίκος: Στον καθρέφτη τι έχει;

 

Σκηνή 2η – 1980

Στον ίδιο χώρο.

Στέλλα: Το φανταζόσουν ότι θα ξαναμπαίναμε εδώ μέσα;

Νίκος: Όχι.

Στέλλα: Θυμάσαι τότε; Με είχες εκνευρίσει τόσο πολύ που δεν μου έδινες σημασία.

Νίκος: Είχα αλλού το μυαλό μου.

Στέλλα: Αλήθεια, δεν μου είπες ποτέ τι κοιτούσες από το παράθυρο.

Νίκος: Το μέλλον.

Στέλλα: Και τι είδες;

Νίκος: Σύννεφα. (γελούν) Εσύ βρήκες αυτό που γύρευες στον καθρέφτη;

Στέλλα: Για λίγο, αλλά το έχασα γρήγορα.

Νίκος: Δεν κατάλαβα.

Στέλλα: Κοίτα. Έλα δίπλα μου, κοίτα στον καθρέφτη. Τι βλέπεις;

Νίκος: Εμένα… εσένα… εμάς.

Στέλλα: Κατάλαβες τώρα;

 

Σκηνή 3η – 2000

Στον ίδιο χώρο.

Στέλλα: Να ‘μαστε πάλι εδώ.

Νίκος: Ότι θα με καλούσαν εδώ μέσα για τα παιδιά μου, αυτό κι αν δεν το φανταζόμουν ποτέ.

Στέλλα: Πώς τα φέρνει η ζωή ε; Αν δεν είχαμε έρθει στη συγκέντρωση αποφοίτων δεν θα ξανασμίγαμε. Όταν σε είδα δεν μπορούσα να το πιστέψω. Δεν περίμενα με τίποτα ότι θα ερχόσουν. Τόσο απόμακρος, τόσο μυστηριώδης! Ο ωραίος του σχολείου!

Νίκος: Ποιος ωραίος μωρέ;

Στέλλα: Καλά δεν κατάλαβες ποτέ ότι όλα τα κορίτσια του σχολείου ήταν ερωτευμένα μαζί σου;

Νίκος: Με μένα;

Στέλλα: Ναι. Κι εγώ μαζί.

Νίκος: Αφού δεν με ήξερες.

Στέλλα: Σε ήξερα. Έπαιζα θέατρο εκείνη την ημέρα που γνωριστήκαμε. Φοβόμουν ότι θα προδοθώ αν στο έδειχνα. Και φυσικά ούτε που ήλπιζα ότι θα γυρνούσες να με κοιτάξεις.

Νίκος: Αλλά σε κοίταξα και σε παρακοίταξα ε; Παράπονο δεν έχεις…

Η Στέλλα γυρίζει και κοιτάζει στον καθρέφτη χωρίς να απαντήσει.

 

Σκηνή 4η – 2020

Στο σαλόνι του σπιτιού τους. Η Στέλλα πετάει ένα βάζο και σπάει τον καθρέφτη που βρίσκεται πάνω από το τζάκι. Ο Νίκος την κοιτάζει τρομαγμένος. Γυρίζει και τον κοιτάζει τρελή από θυμό.

Στέλλα: Τέρμα οι καθρέφτες. Εγώ κι εσύ τώρα!

 

Σκηνή 5η – 2040

Στο σαλόνι του σπιτιού τους συνομιλούν τα παιδιά τους, περίπου 55 χρονών, μαυροφορεμένα.

Γιώργος: Το περίμενες αυτό;

Ελένη: Που να το περιμένω; Είχαν να μιλήσουν 20 χρόνια.

Γιώργος: Εντάξει, μεγάλοι άνθρωποι, ώρα τους ήταν. Αλλά έτσι; Μ’ αυτόν τον τρόπο;

Ελένη: Γιατί δεν μας είπαν τίποτα; Το Σάββατο μίλησα με τον μπαμπά και τον άκουσα μια χαρά. Σε σένα έδειξε τίποτα;

Γιώργος: Απολύτως τίποτα. (παύση) Θα πρέπει να το είχαν οργανώσει από καιρό. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται από τη μια στιγμή στην άλλη.

Ελένη: Κι όλ’ αυτά για να φύγουν μαζί. Δεν το καταλαβαίνω. Αφού μισιούνταν.

Γιώργος: Δεν μισιούνταν. Έβλεπε ο ένας τον εαυτό του στον άλλο. Αυτό δεν άντεχαν.

 

Ιουνίου 22, 2007 Posted by | Σκηνές | 21 Σχόλια

Συμβιβασμοί

compromised-web-pke-6503.jpgΚάνεις αυτό που θέλεις;

Αν η απάντηση είναι θετική, τότε και η πίστη είναι καλή.

Τι καλό μπορεί να βγει από μια αρνητική απάντηση;

Ιουνίου 17, 2007 Posted by | Σκέψεις | 24 Σχόλια

Ονειρεμένες διακοπές

Μετά από πρόσκληση του Openminded, κι επειδή στην ονειροχώρα χατίρια δεν χαλάμε, θα σας παρουσιάσω μέρη ονειρεμένων διακοπών. Οι ονειρεμένες διακοπές είναι βέβαια για την ονειροχώρα το αγαπημένο της θέμα. Όμως με τον περιορισμό να προσγειωθεί στη γη των ανθρώπων και να αναφερθεί μόνο σε υπαρκτά μέρη δυσκολεύτηκε λίγο, αλλά μόνο λίγο…

Ξεκινάμε λοιπόν το ταξίδι από το απόλυτο μέρος ονειρεμένων διακοπών. Ένα μέρος που πλάστηκε από ξωτικά και νεράιδες, τότε που δεν είχαν εγκαταλείψει τη γη των ανθρώπων ακόμη. Κατά τα γήινα ταξίδια της, η μάγισσα της ονειροχώρας έχει περάσει σ’ αυτό το μέρος τις ομορφότερες στιγμές της…

Ζαγοροχώρια – Βοϊδομάτης – Αώος

02_kangas_giofiri_aristis_1.jpg vhal_dsc_1416b-4-3-wpaper.jpg

Το επόμενο μέρος που θα επισκεφτούμε φέρει τη σφραγίδα της ελευθερίας για τη μάγισσα της ονειροχώρας. Όποτε νιώθει τα δεσμά της χώρας των ανθρώπων έρχεται σε αυτό το μέρος για να τα σπάσει…

Χανιά – Ελαφόνησος

la_canee.jpg crete-000010-elafonisos.jpg

Επόμενος σταθμός το μέρος που η μάγισσα της ονειροχώρας ονειρεύεται στον ύπνο της και στο ξύπνιο της τις τελευταίες μέρες, αφού πρόκειται για τις διακοπές που επίκεινται σε λίγες βδομάδες και τις οποίες περιμένει με μεγάλη ανυπομονησία…

Σαντορίνη – Οία

santorini.jpg 53294166saq.jpg

Συνεχίζουμε με τον προορισμό στον οποίο η μάγισσα της ονειροχώρας ένιωσε παράξενα οικεία χωρίς να καταλαβαίνει γιατί. Πρώτη φορά σε άγνωστο τόπο, να περιπλανιέται μόνη σε σοκάκια άλλης εποχής, χωρίς να γνωρίζει τη γλώσσα, αλλά χωρίς κανένα πρόβλημα συνεννόησης, και χωρίς να νιώσει καμία στιγμή ξένη… Ίσως σε μακρινούς καιρούς να είχε διαλέξει αυτό το μέρος ως βάση της ονειροχώρας…

Φλωρεντία

florence.jpg florence-statue.jpg

Τελευταίος σταθμός είναι ένα μέρος που η μάγισσα της ονειροχώρας δεν έχει επισκεφτεί ποτέ, είναι όμως βαθιά φυλαγμένο στα όνειρά της…

Σκωτία

65391311wk5sgsmrlochachtriochtan.jpg scottland2.jpg

Ιουνίου 15, 2007 Posted by | Εγώ | 8 Σχόλια

Σιωπή

stairway_to_heaven.jpgΛέξεις ανίκανες

ν’ αντισταθούν

στο σαρωτικό χτύπημα του ιερού εναγκαλισμού.

Αντίο.

Ποιος σας χρειάζεται;

Η σιωπή είναι το δώρο των αγγέλων

στον παράδεισο που έπλασα

και άφησα

μόνο για την τρελή χαρά της επανόδου…

Στην Σωτηρία…

Ιουνίου 14, 2007 Posted by | Ρίμες | 4 Σχόλια

Τα δώρα της Σελήνης

Η Σελήνη, που είναι το ίδιο το καπρίτσιο, κοίταξε απ’ το παράθυρο, την ώρα που κοιμόσουν στην κούνια σου, και σκέφτηκε: «Αυτό το μικρό κορίτσι μ’ αρέσει».
Και κατέβηκε μαλακά τη σκάλα της από σύννεφα, και πέρασε αθόρυβα μέσα από τα τζάμια. Έπειτα ξάπλωσε πάνω σου με την απαλή τρυφερότητα μιας μητέρας, και απόθεσε τα χρώματά της πάνω στην όψη σου. Η ίριδα των ματιών σου έμεινε από τότε πράσινη, και τα μάγουλά σου εξαιρετικά χλωμά. Τα μάτια σου μεγάλωσαν έτσι αλλόκοτα καθώς θωρούσαν αυτήν την επισκέπτρια· κι αυτή σου έσφιξε τόσο τρυφερά το λαιμό που από τότε κράτησες για πάντα την τάση για δάκρυα.
Ωστόσο, μέσα στην έκρηξη της χαράς της, η Σελήνη γέμιζε όλο το δωμάτιο, σαν μια φωσφορική ατμόσφαιρα, σαν ένα λαμπερό δηλητήριο· κι όλο αυτό το ζωντανό φως σκεφτόταν κι έλεγε: «Θα ζεις αιώνια κάτω απ’ την επίδραση του φιλιού μου. Θα είσαι ωραία με τον δικό μου τρόπο. Θ’ αγαπάς, ό,τι αγαπώ και ό,τι μ’ αγαπά: το νερό, τα σύννεφα, τη σιωπή και τη νύχτα· την απέραντη και πράσινη θάλασσα· το άμορφο και πολύμορφο νερό· τον τόπο όπου δεν θα είσαι· τον εραστή που δεν θα γνωρίσεις· τα τερατώδη λουλούδια· τα αρώματα που προκαλούν παραφροσύνη· τις γάτες που λιγοθυμούν πάνω στα πιάνα, και που αναστενάζουν σαν γυναίκες, με φωνή βραχνή και γλυκιά!
Και θα σ’ αγαπούν οι αγαπητικοί μου, θα ερωτοτροπούν μαζί σου οι εραστές μου. Θα είσαι η βασίλισσα των ανδρών με πράσινα μάτια, που έσφιξα επίσης το λαιμό τους μέσα στα νυχτερινά μου χάδια· εκείνων που αγαπούν τη θάλασσα, την απέραντη, πολυκύμαντη και πράσινη θάλασσα, το άμορφο και πολύμορφο νερό, τον τόπο όπου δεν είναι, τη γυναίκα που δεν γνωρίζουν, τα αποτρόπαια λουλούδια που μοιάζουν με θυμιατήρια μιας άγνωστης θρησκείας, τα αρώματα που διαταράζουν τη βούληση, και τα άγρια και φιλήδονα ζώα που είναι τα εμβλήματα της τρέλας τους».
Και γι’ αυτό, καταραμένο, αγαπημένο, χαϊδεμένο παιδί, είμαι τώρα ξαπλωμένος στα πόδια σου, ψάχνοντας σ’ όλη σου την ύπαρξη την αντανάκλαση της φοβερής θεότητας, της νονάς που σημαδεύει τη μοίρα, της τροφού όλων εκείνων που σεληνιάζονται.

Charles Baudelaire, Η μελαγχολία του Παρισιού

Επίλογος:

Ιουνίου 7, 2007 Posted by | Διάβασα, Εγώ | 10 Σχόλια

Θεσσαλονίκη

vaf_pinak-6.jpgΑγαπημένες πόλεις είναι αυτές στις οποίες βρίσκονται αγαπημένοι άνθρωποι.

Όπως η Ελένη, που στα 20 χρόνια της φάνηκε πιο σοφή από τη «σοφή» φίλη της…

Όπως η Αλεξία, που μιλάει λίγο αλλά λέει τόσα πολλά…

Όπως ο Χρήστος, που άφησε την κοπέλα του στο ξενοδοχείο όπου γιόρταζαν την επέτειό τους για να με παραλάβει από τον σταθμό στις 6 το πρωί…

Όπως ο Θοδωρής, που με την αγάπη του πέρυσι το καλοκαίρι με κράτησε στη ζωή…

Όπως η Σωτηρία, που… τι να πεις για τις ψυχές που συγγενεύουν… μόνο ότι όταν συναντηθούν ο κόσμος μυρίζει αγιόκλημα…

Έλλειψα πολύ, μου λείψατε πολύ…

Αγαπημένη αγαπημένη Θεσσαλονίκη…

Έρχομαι!

* Πίνακας: Στέλιος Μαυρομάτης «Θεσσαλονίκη Σημειώσεις», μικτή τεχνική, 1985, 80Χ100 εκ.

(Από το αρχείο του Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου)

Ιουνίου 5, 2007 Posted by | Εγώ | 4 Σχόλια

Ελευθερία

chains_by_abysmaldream.jpg«Είναι ένας ελεύθερος και ασφαλής κάτοικος της γης, γιατί είναι δεμένος με μια αλυσίδα αρκετά μακριά ώστε να του επιτρέπει την πρόσβαση σε όλα τα γήινα βασίλεια, αλλά όχι τόσο μακριά ώστε να τον τραβήξει οτιδήποτε πέραν των γήινων ορίων. Ταυτόχρονα, όμως, είναι ένας ελεύθερος και ασφαλής κάτοικος του ουρανού, γιατί είναι επίσης δεμένος με μία παρόμοια ουράνια αλυσίδα. Έτσι, αν θέλει να κατέβει κάτω στη γη, πνίγεται από τη λαιμαριά του ουρανού· αν θέλει ν’ ανέβει στον ουρανό, πνίγεται από τη λαιμαριά της γης. Και παρ’ όλα αυτά, έχει όλες τις δυνατότητες κι αντιλαμβάνεται την κατάσταση. Πράγματι, φτάνει μέχρι το σημείο ν’ αρνείται να αποδώσει το όλο πράγμα σε λάθος κατά το αρχικό αλυσοδέσιμο.»

Franz Kafka, Αφορισμοί

Ιουνίου 2, 2007 Posted by | Διάβασα | 12 Σχόλια

Για την Αμαλία

wish_by_cinnamoncandy.jpgΑγιότητα

Hμερολόγιο ήσυχο στον τοίχο, μια ημερομηνία κι οι άγιοι σιωπηλοί, χλωμοί κι αναμάρτητοι, σημειωμένοι μόνο με το μικρό τους όνομα, όπως τους φώναζε η μητέρα τους.

Kύριε, κανείς δεν ήθελε να μεγαλώσει.

Τάσος Λειβαδίτης

Ιουνίου 1, 2007 Posted by | Ευχές | 3 Σχόλια