Dreamerland

Σκέψεις, λέξεις, όνειρα…

Θεσσαλονίκη

vaf_pinak-6.jpgΑγαπημένες πόλεις είναι αυτές στις οποίες βρίσκονται αγαπημένοι άνθρωποι.

Όπως η Ελένη, που στα 20 χρόνια της φάνηκε πιο σοφή από τη «σοφή» φίλη της…

Όπως η Αλεξία, που μιλάει λίγο αλλά λέει τόσα πολλά…

Όπως ο Χρήστος, που άφησε την κοπέλα του στο ξενοδοχείο όπου γιόρταζαν την επέτειό τους για να με παραλάβει από τον σταθμό στις 6 το πρωί…

Όπως ο Θοδωρής, που με την αγάπη του πέρυσι το καλοκαίρι με κράτησε στη ζωή…

Όπως η Σωτηρία, που… τι να πεις για τις ψυχές που συγγενεύουν… μόνο ότι όταν συναντηθούν ο κόσμος μυρίζει αγιόκλημα…

Έλλειψα πολύ, μου λείψατε πολύ…

Αγαπημένη αγαπημένη Θεσσαλονίκη…

Έρχομαι!

* Πίνακας: Στέλιος Μαυρομάτης «Θεσσαλονίκη Σημειώσεις», μικτή τεχνική, 1985, 80Χ100 εκ.

(Από το αρχείο του Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου)

Advertisements

Ιουνίου 5, 2007 - Posted by | Εγώ

4 Σχόλια »

  1. Καλώς και έλλειψες.Η επάνοδος θα είναι πιο χρωματιστή… Έλα. Τώρα έλα, τώρα όλη η πόλη μοσχοβολάει αγιόκλημα. Για σένα…

    Σχόλιο από Θεσσαλονίκη | Ιουνίου 5, 2007 | Απάντηση

  2. 😀

    Σχόλιο από dreamerland | Ιουνίου 5, 2007 | Απάντηση

  3. Είδα «καπνόν αναθρώσκοντα» ανθρωπίνων σχέσεων
    και μπήκα!
    Γλυκιά νοσταλγία (νόστιμον ημαρ) ανθρωπιάς
    σε μια εποχή που η ΑΠΕΡΗΜΩΣΗ είναι πανταχού παρούσα,
    που οι πολυώροφες ανθρώπινες σχέσεις
    είναι γκρεμισμένες προ πολλού
    και η ζωή, καταπώς το λέει και η Κική Δημουλά, είναι:
    «ξένες ανεξήγητες συνέχειες
    ακίνητες, από παντού κλειστές,
    να μην μπορείς να βγεις,
    κι αλλιώς να συνεχίσεις…
    μέσα σ’ αυτό το ξένο μέσα συνεχίζομαι
    ακόμα και τώρα που γράφω
    αυτό το δικό μου
    το μόνο δικό μου
    κατάδικό μου ποίημα.
    Κατάδικο ποίημα»
    Μπράβο σας λοιπόν
    που κόντρα στην παραπάνω πραγματικότητα
    μπορείτε εσείς να ζείτε στο δικό σας πλανήτη
    της αγάπης και της ανθρωπιάς!!!

    για την αντιγραφή:
    with a ukulele
    κατά e-κόσμο: κ ART ά SOS
    in MEDIAS Res 69 Χρυσηίδες Ρέμβης στο
    http://www.afterzed.gr/kartasos
    όπου λέξεις παντογνώστριες, με εικόνες μεταξένιων συνειρμών
    σέρνουν λυρικό χορό πάνω στην ελάχιστη πραγματικότητα στίχων

    Σχόλιο από with a ukulele | Ιουνίου 6, 2007 | Απάντηση

  4. Ευχαριστώ για τις φιλοφρονήσεις γιουκαλίλι… Δύο ενστάσεις μόνο, μία για τα λεγόμενα της κυρίας Δημουλά και μία για τα δικά σου: τα ποιήματα δεν είναι καταδικα (με έναν ή δύο τόνους) και ο πλανήτης δεν είναι μόνο δικός μου… 🙂
    Καλή σου μέρα

    Σχόλιο από dreamerland | Ιουνίου 6, 2007 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: