Dreamerland

Σκέψεις, λέξεις, όνειρα…

Τα δώρα της Σελήνης

Η Σελήνη, που είναι το ίδιο το καπρίτσιο, κοίταξε απ’ το παράθυρο, την ώρα που κοιμόσουν στην κούνια σου, και σκέφτηκε: «Αυτό το μικρό κορίτσι μ’ αρέσει».
Και κατέβηκε μαλακά τη σκάλα της από σύννεφα, και πέρασε αθόρυβα μέσα από τα τζάμια. Έπειτα ξάπλωσε πάνω σου με την απαλή τρυφερότητα μιας μητέρας, και απόθεσε τα χρώματά της πάνω στην όψη σου. Η ίριδα των ματιών σου έμεινε από τότε πράσινη, και τα μάγουλά σου εξαιρετικά χλωμά. Τα μάτια σου μεγάλωσαν έτσι αλλόκοτα καθώς θωρούσαν αυτήν την επισκέπτρια· κι αυτή σου έσφιξε τόσο τρυφερά το λαιμό που από τότε κράτησες για πάντα την τάση για δάκρυα.
Ωστόσο, μέσα στην έκρηξη της χαράς της, η Σελήνη γέμιζε όλο το δωμάτιο, σαν μια φωσφορική ατμόσφαιρα, σαν ένα λαμπερό δηλητήριο· κι όλο αυτό το ζωντανό φως σκεφτόταν κι έλεγε: «Θα ζεις αιώνια κάτω απ’ την επίδραση του φιλιού μου. Θα είσαι ωραία με τον δικό μου τρόπο. Θ’ αγαπάς, ό,τι αγαπώ και ό,τι μ’ αγαπά: το νερό, τα σύννεφα, τη σιωπή και τη νύχτα· την απέραντη και πράσινη θάλασσα· το άμορφο και πολύμορφο νερό· τον τόπο όπου δεν θα είσαι· τον εραστή που δεν θα γνωρίσεις· τα τερατώδη λουλούδια· τα αρώματα που προκαλούν παραφροσύνη· τις γάτες που λιγοθυμούν πάνω στα πιάνα, και που αναστενάζουν σαν γυναίκες, με φωνή βραχνή και γλυκιά!
Και θα σ’ αγαπούν οι αγαπητικοί μου, θα ερωτοτροπούν μαζί σου οι εραστές μου. Θα είσαι η βασίλισσα των ανδρών με πράσινα μάτια, που έσφιξα επίσης το λαιμό τους μέσα στα νυχτερινά μου χάδια· εκείνων που αγαπούν τη θάλασσα, την απέραντη, πολυκύμαντη και πράσινη θάλασσα, το άμορφο και πολύμορφο νερό, τον τόπο όπου δεν είναι, τη γυναίκα που δεν γνωρίζουν, τα αποτρόπαια λουλούδια που μοιάζουν με θυμιατήρια μιας άγνωστης θρησκείας, τα αρώματα που διαταράζουν τη βούληση, και τα άγρια και φιλήδονα ζώα που είναι τα εμβλήματα της τρέλας τους».
Και γι’ αυτό, καταραμένο, αγαπημένο, χαϊδεμένο παιδί, είμαι τώρα ξαπλωμένος στα πόδια σου, ψάχνοντας σ’ όλη σου την ύπαρξη την αντανάκλαση της φοβερής θεότητας, της νονάς που σημαδεύει τη μοίρα, της τροφού όλων εκείνων που σεληνιάζονται.

Charles Baudelaire, Η μελαγχολία του Παρισιού

Επίλογος:

Advertisements

Ιουνίου 7, 2007 Posted by | Διάβασα, Εγώ | 10 Σχόλια