Dreamerland

Σκέψεις, λέξεις, όνειρα…

Συμπτώσεις

22193619.jpgΤα πιο μοιραία λόγια ήταν εκείνα που μου ‘ταξε κάποτε η όστρια, μα τελευταία στιγμή αρνήθηκε να τα ομολογήσει κι από τότε στοιχειώνουν κάθε βράδυ τα όνειρά μου, σαν τις σκιές των περαστικών στην άδεια πλατεία, ψάχνοντας ένα πεσμένο φύλλο για να γλιτώσουν απ’ την αφάνεια. Έκοψα κι εγώ ένα κλωνάρι κερασιάς και τ’ άφησα λέφτερο να πετάξει σ’ αρχαίους ουρανούς – κι ας μένει το χρυσό κλουβί με τα κόκκινα γράμματα άδειο δίπλα στο προσκεφάλι μου.

Κι αφού έτσι αγάπησα, βαδίζω, ποιητή, όπως το όρισες, χωρίς επιλογή, στον δρόμο που οδηγεί προς τους θεούς.

Advertisements

Σεπτεμβρίου 5, 2007 Posted by | Παράπονα | 13 Σχόλια