Dreamerland

Σκέψεις, λέξεις, όνειρα…

Όλα ή τίποτα

loneliness.jpgΜεταβατικά πριν από κάθε σκηνή ακούγεται το Wild is the wind

Σκηνή 1η
Δωμάτιο γηροκομείου. Ένα κρεβάτι, ένα τραπεζάκι και δυο καρέκλες. Βράδυ.

Γιαγιά: (αφηρημένα) Τόσα χρόνια τον ρωτάω κάθε βράδυ.
Στράτος: Ποιον γιαγιά;
Γιαγιά: Κάθε βράδυ η ίδια ερώτηση.
Στράτος: Τι ρωτάς; Ποιον;
Γιαγιά: (σα να επιστρέφει στην πραγματικότητα) Τίποτ’ αγόρι μου. Τον κανένα. Τον αγέρα.
Στράτος: Και περιμένεις απάντηση απ’ τον αέρα;
Γιαγιά: Κάθε βράδυ.

(παύση)

Στράτος: Και δεν βαρέθηκες να περιμένεις γιαγιά;
Γιαγιά: Τα ψέματα βαρέθηκα, όχι να περιμένω.

Σκηνή 2η
δρόμος, σούρουπο

Βαγγέλης: Δεν σε καταλαβαίνω.
Στράτος: Τι δεν καταλαβαίνεις ρε ξάδερφε;
Βαγγέλης: Γιατί έπρεπε οπωσδήποτε να βγούμε έξω; Τα σιχαίνομαι τα εστιατόρια. Όλο βρωμιές και τόσος κόσμος… Γιατί να μην πάμε σπίτι μου;
Στράτος: Ρε Βαγγέλη τάπαμε, πάλι θα τα λέμε; Γριά γυναίκα είναι, ολομόναχη, κλεισμένη κειμέσα… Όχι ποια είναι η διασκέδασή της; Για πες. Βόλτα στον κήπο με τη μαγκούρα και ξερή μέχρι τις 10; Και μετά συσκότιση, σα φυλακή. Μια μέρα το χρόνο έχει κι αυτή η φουκαριάρα να βγει λίγο έξω, να δει κόσμο…
Βαγγέλης: Όταν είσαι με το ένα πόδι στον τάφο δεν γιορτάζεις γενέθλια.
Στράτος: Μην είσαι τέτοιος ρε. Και στο κάτω κάτω, δεν σε ζόρισε κανείς. Αφού δε γούσταρες γιατί το υποσχέθηκες;
Βαγγέλης: Τη λυπήθηκα…
Στράτος: Ε τότε κόψε τη μουρμούρα και προχώρα.

(προχωρούν για λίγο σιωπηλοί, σταματούν πάλι)

Στράτος: Εσύ τι θα ’κανες στη θέση της;
Βαγγέλης: Τι εννοείς;
Στράτος: Αν ήσουν κλεισμένος σ’ ένα γηροκομείο και δεν είχες τίποτα να περιμένεις.
Βαγγέλης: Δεν ξέρω, δεν το έχω σκεφτεί.
Στράτος: Εγώ δεν θ’ άντεχα.
Βαγγέλης: Θ’ αυτοκτονούσες;
Στράτος: Μπορεί. Απ’ το να περιμένω το θάνατο…
Βαγγέλης: Θυμάμαι τη γιαγιά που έλεγε πως όταν η ψυχή λυσσάει και βγαίνει απ’ το σώμα πριν την ώρα της γίνεται ξερόδεντρο και σπάει με τον αέρα και χύνει μαύρο αίμα κι ουρλιάζει απ’ τους πόνους αλλά κανείς δεν απαντάει στις φωνές της.
Στράτος: Μαλακίες. Λόγια των παπάδων να τρομάζουν τους ανόητους.

(προχωρούν για λίγο σιωπηλοί, σταματούν)

Στράτος: Νάτη, έρχεται.
Βαγγέλης: Η γιαγιά πιστεύει ότι η ζωή είναι ωραία με τα όλα της. Μην της το χαλάσεις σήμερα με τέτοιες κουβέντες…

Σκηνή 3η
Στο σπίτι του Βαγγέλη. Το δωμάτιο μοιάζει πολύ με το δωμάτιο του γηροκομείου. Βράδυ.
Ο Βαγγέλης κάθεται τραπέζι. Μπροστά του ένα πιάτο με φαγητό, μια φρατζόλα ψωμί, ένα μπουκάλι κρασί κι ένα άδειο ποτήρι. Κόβει το ψωμί σε μικρές μικρές μπουκιές. Γεμίζει όλο το τραπέζι μ’ αυτές. Όταν τελειώνει γεμίζει το ποτήρι του με κρασί και το πίνει μονορούφι. Ξαφνικά σηκώνεται δυνατός αέρας που κάνει να χτυπήσουν τα ανοιχτά παραθυρόφυλλα. Σηκώνεται αργά και τα κλείνει. Ξαναγεμίζει το ποτήρι με κρασί και το αδειάζει μονορούφι. Αναποδογυρίζει με λύσσα το τραπέζι. Σκοτάδι.

Advertisements

Οκτώβριος 27, 2007 - Posted by | Σκηνές

10 Σχόλια »

  1. το διαβάζω από το Σάββατο που μας πέρασε…
    εξαιρετικό…

    την καληνύχτα μου…

    Σχόλιο από γιώργος | Οκτώβριος 30, 2007 | Απάντηση

  2. σ’ ευχαριστώ πολύ γιώργο…
    να έχεις μια πολύ καλή νύχτα…

    Σχόλιο από dreamerland | Οκτώβριος 30, 2007 | Απάντηση

  3. Τρομαντικό, λυπηρό… αλλά αληθινό.
    Καλημέρα και καλό μήνα 🙂

    Σχόλιο από stalagmatia | Νοέμβριος 1, 2007 | Απάντηση

  4. όμορφη λέξη: τρομαντικό … τρομακτικό και ρομαντικό σφιχταγκαλιασμένα, όπως τους πρέπει άλλωστε…
    καλό μήνα σταλαγματιά 🙂

    Σχόλιο από dreamerland | Νοέμβριος 1, 2007 | Απάντηση

  5. δεν τα κατάφερα…
    καλή μου… να το διαβάσω όλο…

    συγνώμη!!!

    αλλά… έρχονται τα γενέθλια μου…
    δεν είμαι σε γηροκομείο…

    «μονάζω» στο… γαμ…ρετιρέ μου!!!

    και το Σάββατο… κλείνω τα 44!!!!!!!!!

    κρατάω το «τρομαντικό» της σταλαγματιάς…

    και ξέρεις καλή μου;;;;
    στα «παραμύθια» μου
    είμαι η «γιαγιά με το ένα δόντι»…

    τιμή στις γιαγιούλες λοιπόν…

    σε φιλώ καλή μου
    😉

    Σχόλιο από esta | Νοέμβριος 1, 2007 | Απάντηση

  6. δεν πειράζει Έστα μου που δεν το διάβασες, δεν έχασες και τίποτα σπουδαίο…
    άλλωστε, διαβάζεις τη ζωή κι είναι αρκετό…
    χρόνια πολλά για τα γενέθλιά σου, καλόχρονα πάνω απ’ όλα…
    όμορφος αριθμός τα χρόνια σου, μαγικός… 😉

    Σχόλιο από dreamerland | Νοέμβριος 1, 2007 | Απάντηση

  7. Μου άρεσε πάρα πολύ αλλά κάτι δεν κατάλαβα, πέθανε η γιαγιά;

    Σχόλιο από x-ray | Νοέμβριος 2, 2007 | Απάντηση

  8. όχι ακόμα… 🙂

    Σχόλιο από dreamerland | Νοέμβριος 2, 2007 | Απάντηση

  9. πολύ δυνατό: «Θυμάμαι τη γιαγιά που έλεγε πως όταν η ψυχή λυσσάει και βγαίνει απ’ το σώμα πριν την ώρα της γίνεται ξερόδεντρο και σπάει με τον αέρα και χύνει μαύρο αίμα κι ουρλιάζει απ’ τους πόνους αλλά κανείς δεν απαντάει στις φωνές της.»

    Σχόλιο από markosthegnostic | Νοέμβριος 7, 2007 | Απάντηση

  10. ας είναι καλά ο Δάντης…

    Σχόλιο από dreamerland | Νοέμβριος 7, 2007 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: