Dreamerland

Σκέψεις, λέξεις, όνειρα…

Αχά!

ἐγὼ μὲν γὰρ ὑπ’ ἀβελτερίας ᾤμην δεῖν τἀληθῆ λέγειν

Πλάτωνας, Συμπόσιο 198D

Advertisements

Αύγουστος 6, 2008 Posted by | Διάβασα | 5 Σχόλια

Τυχαίες λέξεις

seducers-diary.jpg«Όλα τα έχει τυλίξει σ’ ένα βαθύ, αξεδιάλυτο μυστικό, και το ξέρω. Το ξέρω μάλιστα μ’ έναν κρυφό και απαγορευμένο τρόπο. Δεν θα ‘θελα να φτάσω στο σημείο να τα ξεχάσω όλα.»

Σέρεν Κίρκεγκορ, Ημερολόγιο ενός διαφθορέα

 

 

 

Σε απάντηση της πρόσκλησης του φίλτατου άλλου Ρο στο παιχνίδι της σελίδας 123, όπου: πιάνεις το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σου, το ανοίγεις στη σελίδα 123, προσπερνάς τις πέντε πρώτες περιόδους και παραθέτεις τις 6η-8η. (Οφείλω να ομολογήσω όμως ότι έκλεψα λίγο και διάλεξα τη σελίδα 23, καθώς στην 123 δεν έβγαζαν νόημα οι τρεις προτάσεις χωρίς το συγκείμενό τους.) Να παραδώσω λοιπόν τη σκυτάλη στους: 123 λέξεις, Πάρε μάτι…, Κοχύλια, The Cybercraft files και Helorus.

Φεβρουαρίου 24, 2008 Posted by | Διάβασα | 11 Σχόλια

A-δυνατο

rene-magritte-attempting-the-impossible.jpg«Εσένα που δέχτηκες την υπόθεση

της πιθανότητας ενός πράγματος,

θα σε κάνω να οδηγηθείς σε κάτι αδύνατο.»

Επίκτητος

Ιανουαρίου 16, 2008 Posted by | Διάβασα | 11 Σχόλια

Ο βοσκός των προβάτων – ΧΧΧVΙ

nature-0000740.jpgΥπάρχουν ποιητές που είναι τεχνίτες
Και δουλεύουν τους στίχους
Όπως οι μαραγκοί το ξύλο!

Τι λυπηρό να μην ξέρεις ν’ ανθίζεις!
Να ‘χεις να βάζεις στίχο σε στίχο, όπως αυτός
Που χτίζει έναν τοίχο
Και βλέπει αν στέκει καλά
Και τον γκρεμίζει αν δεν είναι έτσι!

Αλλά, το μόνο έργο τέχνης είναι η Γη μας
Που αλλάζει, και πάντα η ίδια είναι και πάντα ωραία…

Το σκέφτομαι, όχι όπως ο οποιοσδήποτε σκέφτεται,
Αλλά όπως αυτός που αναπνέει.
Κοιτάζω τα λουλούδια και γελάω…
Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνουν ούτε κι εγώ αν τα καταλαβαίνω.
Γνωρίζω όμως ότι η αλήθεια μαζί τους και μαζί μου είναι
Στην κοινή μας θεότητα
Που μας αφήνει να φύγουμε, να ζήσουμε για τη Γη,
Ευτυχισμένοι στα χέρια τις εποχές να σηκώνουμε
Ν’ αφήνουμε τον άνεμο να μας αποκοιμίζει
Και στα όνειρά μας, όνειρα να μην έχουμε.

Όποιος έχει λουλούδια ανάγκη τον Θεό δεν έχει.

Alberto Caeiro
(Fernando Pessoa)

Οκτώβριος 15, 2007 Posted by | Διάβασα | 11 Σχόλια

Φενάκη

826641_b.jpg«Καμιά προκοπή. Παντού στάχτη. Παντού φόνοι. Κάθε μέρα φέρνει μιαν άλλη μέρα και εξαντλείται βαθμηδόν η παρακαταθήκη των στιλβωτηρίων. Λίγοι γενναίοι ακόλουθοι ξεπετσώνουν τα μπράτσα τους και φορούν μεγάλες ομπρέλλες μπρος σε καθρέφτες γαλακτερούς. Οι νέες που έμειναν ριζωμένες επάνω στα ίχνη τους γονιμοποιούν τις σκιές τους. Δύο νεράιδες ασθμαίνουν. Ένας κόλουρος επιμένει. Οι τρίχες της κεφαλής του απεδείχθησαν τετελεσμένα γεγονότα.»

Ανδρέας Εμπειρίκος, Υψικάμινος

Αύγουστος 27, 2007 Posted by | Διάβασα | 10 Σχόλια

Feeling

perpetual_feeling_by_halo_monk.jpg«Ενυπάρχει κάποιες φορές μια μεγάλη αισθητική απόλαυση στο να αφήνεις να περνά, χωρίς να την εκφράζεις, μια συγκίνηση που το πέρασμά της απαιτεί λέξεις. Ουδείς ποιητής έχει το δικαίωμα να φτιάχνει στίχους επειδή νιώθει την ανάγκη.»

Fernando Pessoa, Πίσω από τις μάσκες

Ιουλίου 11, 2007 Posted by | Διάβασα | 10 Σχόλια

Σκιά

_song_of_the_sun__by_darkbecky.jpg«There is shadow under this red rock,

(Come in under the shadow of this red rock),
And I will show you something different from either
Your shadow at morning striding behind you
Or your shadow at evening rising to meet you;
I will show you fear in a handful of dust.»

 

T.S. Eliot, The waste land

 

 

Τον γνώρισα τον φόβο της σκιάς του.

Αλλά δεν μπορώ να του ξεφύγω.

Ούτε και θέλω.

Η σκιά του φωτίζει τον ήλιο μου…

Ιουλίου 3, 2007 Posted by | Διάβασα, Σκέψεις | 9 Σχόλια

Τα δώρα της Σελήνης

Η Σελήνη, που είναι το ίδιο το καπρίτσιο, κοίταξε απ’ το παράθυρο, την ώρα που κοιμόσουν στην κούνια σου, και σκέφτηκε: «Αυτό το μικρό κορίτσι μ’ αρέσει».
Και κατέβηκε μαλακά τη σκάλα της από σύννεφα, και πέρασε αθόρυβα μέσα από τα τζάμια. Έπειτα ξάπλωσε πάνω σου με την απαλή τρυφερότητα μιας μητέρας, και απόθεσε τα χρώματά της πάνω στην όψη σου. Η ίριδα των ματιών σου έμεινε από τότε πράσινη, και τα μάγουλά σου εξαιρετικά χλωμά. Τα μάτια σου μεγάλωσαν έτσι αλλόκοτα καθώς θωρούσαν αυτήν την επισκέπτρια· κι αυτή σου έσφιξε τόσο τρυφερά το λαιμό που από τότε κράτησες για πάντα την τάση για δάκρυα.
Ωστόσο, μέσα στην έκρηξη της χαράς της, η Σελήνη γέμιζε όλο το δωμάτιο, σαν μια φωσφορική ατμόσφαιρα, σαν ένα λαμπερό δηλητήριο· κι όλο αυτό το ζωντανό φως σκεφτόταν κι έλεγε: «Θα ζεις αιώνια κάτω απ’ την επίδραση του φιλιού μου. Θα είσαι ωραία με τον δικό μου τρόπο. Θ’ αγαπάς, ό,τι αγαπώ και ό,τι μ’ αγαπά: το νερό, τα σύννεφα, τη σιωπή και τη νύχτα· την απέραντη και πράσινη θάλασσα· το άμορφο και πολύμορφο νερό· τον τόπο όπου δεν θα είσαι· τον εραστή που δεν θα γνωρίσεις· τα τερατώδη λουλούδια· τα αρώματα που προκαλούν παραφροσύνη· τις γάτες που λιγοθυμούν πάνω στα πιάνα, και που αναστενάζουν σαν γυναίκες, με φωνή βραχνή και γλυκιά!
Και θα σ’ αγαπούν οι αγαπητικοί μου, θα ερωτοτροπούν μαζί σου οι εραστές μου. Θα είσαι η βασίλισσα των ανδρών με πράσινα μάτια, που έσφιξα επίσης το λαιμό τους μέσα στα νυχτερινά μου χάδια· εκείνων που αγαπούν τη θάλασσα, την απέραντη, πολυκύμαντη και πράσινη θάλασσα, το άμορφο και πολύμορφο νερό, τον τόπο όπου δεν είναι, τη γυναίκα που δεν γνωρίζουν, τα αποτρόπαια λουλούδια που μοιάζουν με θυμιατήρια μιας άγνωστης θρησκείας, τα αρώματα που διαταράζουν τη βούληση, και τα άγρια και φιλήδονα ζώα που είναι τα εμβλήματα της τρέλας τους».
Και γι’ αυτό, καταραμένο, αγαπημένο, χαϊδεμένο παιδί, είμαι τώρα ξαπλωμένος στα πόδια σου, ψάχνοντας σ’ όλη σου την ύπαρξη την αντανάκλαση της φοβερής θεότητας, της νονάς που σημαδεύει τη μοίρα, της τροφού όλων εκείνων που σεληνιάζονται.

Charles Baudelaire, Η μελαγχολία του Παρισιού

Επίλογος:

Ιουνίου 7, 2007 Posted by | Διάβασα, Εγώ | 10 Σχόλια

Ελευθερία

chains_by_abysmaldream.jpg«Είναι ένας ελεύθερος και ασφαλής κάτοικος της γης, γιατί είναι δεμένος με μια αλυσίδα αρκετά μακριά ώστε να του επιτρέπει την πρόσβαση σε όλα τα γήινα βασίλεια, αλλά όχι τόσο μακριά ώστε να τον τραβήξει οτιδήποτε πέραν των γήινων ορίων. Ταυτόχρονα, όμως, είναι ένας ελεύθερος και ασφαλής κάτοικος του ουρανού, γιατί είναι επίσης δεμένος με μία παρόμοια ουράνια αλυσίδα. Έτσι, αν θέλει να κατέβει κάτω στη γη, πνίγεται από τη λαιμαριά του ουρανού· αν θέλει ν’ ανέβει στον ουρανό, πνίγεται από τη λαιμαριά της γης. Και παρ’ όλα αυτά, έχει όλες τις δυνατότητες κι αντιλαμβάνεται την κατάσταση. Πράγματι, φτάνει μέχρι το σημείο ν’ αρνείται να αποδώσει το όλο πράγμα σε λάθος κατά το αρχικό αλυσοδέσιμο.»

Franz Kafka, Αφορισμοί

Ιουνίου 2, 2007 Posted by | Διάβασα | 12 Σχόλια

Υποταγή

612789_sadangel.jpg«Ό,τι έκανα, σκέφτηκα ή υπήρξα, δεν είναι παρά μια υποταγή, είτε σ’ ένα τεχνητό ον που εξέλαβα ως εαυτό μου, διότι δρούσα ξεκινώντας από αυτό προς τα έξω, είτε στο βάρος των περιστάσεων, όπου συμπεριέλαβα ακόμη και τον αέρα που ανέπνεα.»

Fernando Pessoa

Μαΐου 22, 2007 Posted by | Διάβασα | 6 Σχόλια