Dreamerland

Σκέψεις, λέξεις, όνειρα…

Precious

Τα πολύτιμα πράγματα είναι θαμπά

σαν τα σημάδια των δαχτύλων

στο μουσκεμένο τζάμι

πάντα αιχμηρά και κρύα

προσφέρουν μόνο μια θλιβερή

εικόνα νοσταλγίας

κι αυτή την αντανάκλαση

στο κουρασμένο μάτι

πάνω απ’ την έξοδο κινδύνου –

θα το μπορέσω

είναι βέβαιο

μια μέρα

να σηκώσω το μολύβι

και να φωνάξω

«μα είμαι κάποιος»

κι αν μου αφήσει λίγο χρόνο

θα θυμηθώ…

 

Αγαπημένε ίσκιε των πολύτιμων πραγμάτων

αφουγκράσου μαζί μου τη βροχή.

Ιουνίου 11, 2008 Posted by | Ρίμες | 3 Σχόλια

wasted dreams

withinthestone-pg45.jpgοι κάδοι της αντοχής ασφυκτικά γεμάτοι

η απεργία κηρυγμένη επ’ αόριστον

σφιχτοδεμένα όνειρα σε πλαστικές σακούλες

πεταμένα στα πεζοδρόμια

ξεσκισμένα από νύχια σαρκοβόρων όρνεων

βρέχει

οι σταγόνες τρομαγμένες μπροστά στον όγκο της σήψης

χάνουν τη δύναμή τους

παίρνουν το μέρος του εχθρού

προσθέτουν βάρος στις οσμές

τους δίνουν σώμα

κι ενσαρκωμένες πια εισέρχονται στον ύπνο μου

να ευλογήσουν τις ερχόμενες γενιές

Μαρτίου 21, 2008 Posted by | Ρίμες | 4 Σχόλια

Ξανά

bloodhands.jpgμε δάχτυλα γυμνά

σκάβω στα πέτρινα στόματα

τα νύχια μου σπάνε

το αίμα το σκάει απ’ τις πληγές

και τρέχει ως τους αγκώνες

στάζει στο χαλί

(ποτέ δε θα καταφέρω

να καθαρίσω αυτόν το λεκέ)

σε λίγο προβάλλουν τα κόκκαλα

θα σταματήσω όταν φανεί ο καρπός

δε φοβάμαι μη μείνω δίχως χέρια

τ’ άλλο πρωί θα ‘ναι στη θέση τους

Ιανουαρίου 8, 2008 Posted by | Ρίμες | 14 Σχόλια

Τον υπερούσιον τίκτει

red-woman.jpgΔιάτρητες πόρνες στα χρώματα της άνοιξης
η νύχτα στάζει αίμα
σφοδρός σαν θάνατος ο πόθος σου
γλύψε με
δως μου το σπέρμα σου
έχω ένα σύμπαν να γεννήσω.

Ο πόνος είναι ανθρώπινος
κακή σπορά της μήτρας
μισό φεγγάρι απόμακρο
άλλο μισό γαμήσι
κι ένας καθρέφτης για να κόψει τον λώρο
της άνανδρης γέννησης.

Δεν θ’ ασελγήσω σ’ άλλη λέξη.

Ορκίζομαι.

Οκτώβριος 8, 2007 Posted by | Ρίμες | 7 Σχόλια

Απουσία

c_ut_away_the_absence_by_m_a_e.jpgΔες το βλέμμα που πεθαίνει

στα ριζά του κόκκινου βράχου.

Δεν είναι, δεν είναι ο καιρός των ανέμων

που ξύπνησε τα δολοφόνα όνειρα.

Δεν είναι ούτε η βροχή των λογισμών

που πνίγει τη ματιά στ’ αποκαΐδια

των οραματικών ψηφίδων.

Ίσως η φλόγα που…

Όχι, δεν είναι, δεν είναι…

Μα ποιος αναρωτιέται;

Είναι μονάχα ένα βλέμμα που πεθαίνει

μονάχο στα ριζά ενός κόκκινου βράχου.

Αύγουστος 22, 2007 Posted by | Ρίμες | 10 Σχόλια

Σιωπή

stairway_to_heaven.jpgΛέξεις ανίκανες

ν’ αντισταθούν

στο σαρωτικό χτύπημα του ιερού εναγκαλισμού.

Αντίο.

Ποιος σας χρειάζεται;

Η σιωπή είναι το δώρο των αγγέλων

στον παράδεισο που έπλασα

και άφησα

μόνο για την τρελή χαρά της επανόδου…

Στην Σωτηρία…

Ιουνίου 14, 2007 Posted by | Ρίμες | 4 Σχόλια

Desolation

tranquil_desolation_by_amphirion.jpgΠου να ’ναι τώρα κείνο τ’ αστέρι

το χαραγμένο απ’ τις γραμμές

που λένε τ’ όνομά σου

θα αιωρείται στο κενό

πάνω απ’ τα όνειρά σου…

 

Βλέπει στα μάτια σου χαρά

και χαίρεται για σένα

κι αν νιώθει πως το ξέχασες

κρατάει αυτό στις φούχτες του

της μνήμης τα κλεμμένα…

 

«Έχω κρυμμένο έναν πόνο στο μυαλό

που γράφει τ’ όνομά σου»

έγραψε κάποτε ένας φίλος…

 

Τ’ αστέρι μας τα λόγια του έκανε μοιρολόι

και περιμένει την αυγή

που θα του σβήσει τη φωνή

ένας θλιμμένος ήλιος…

Μαΐου 23, 2007 Posted by | Ρίμες | 5 Σχόλια

Εύα

figura41.jpgΜε φώναξες Γυναίκα

σαν μου ‘δωσες μορφή

κι όταν επέλεξα τον θάνατο

με φώναξες Ζωή.

Μαΐου 11, 2007 Posted by | Ρίμες | 5 Σχόλια

Υπομονή

desolation.jpgΜάζεψες πέτρες στην ποδιά: υπομονής φαρέτρα
κι η μοίρα ρόδα έπλεξε και σου ’φτιασε σχοινί
και σιωπηλά πετροβολάς της αρνησιάς τα πέπλα
που κρύβουν σου της άνοιξης το γόνιμο φιλί.

Μαρμαρωμένο στάθηκε πάν’ στο βασίλεμά του
το χέρι, που ύψωσε σπαθί στα δύο να κοπεί
ο χρόνος, κείνη τη νυχτιά –που πήγε τ’ άρωμά της;–
τον φόβο όταν φοβήθηκες κι έσπασες το σκοινί.

Ανέλπιδα και μ’ αφοβιά άνοιξες τα φτερά σου
κι αγνάντεψες –μα πού να πας;– με δίχως προσμονή.
Δεν είναι λευτεριά αυτή, δεν είν’ ανθρώπου τόπος:
καμένη γη η πεθυμιά…

Η άνοιξη θα ’ρθεί,

το δίχως άλλο, μα ίσως αργήσει λίγο φέτος.

Φεβρουαρίου 28, 2007 Posted by | Ρίμες | 2 Σχόλια

Fate

fatedellairterminal.jpgΣτην έρημο τα όνειρα

η δίψα ξεγελάει

μα σπάει της μοίρας τα δεσμά

η φλόγα που ‘χει στην καρδιά

κείνος που τραγουδάει…

Φεβρουαρίου 27, 2007 Posted by | Ρίμες | 8 Σχόλια